സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പ്രകൃതി മനുഷ്യന് നൽകിയ വരദാനമാണ് ചിരി. എന്നാൽ പ്യൂരിറ്റൻ കാലഘട്ടത്തിലെ ഇംഗ്ലണ്ടിലും മറ്റ് ചില മതവിശ്വാസങ്ങൾ ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്ന സമൂഹങ്ങളിലും ചിരിക്കുന്നത് ഒരു കുറ്റമായി കാണപ്പെട്ടിരുന്നു. ഭൗതികമായ സന്തോഷങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നും എപ്പോഴും ഗൗരവത്തോടെ ഇരിക്കണമെന്നും നിർബന്ധിച്ചിരുന്ന ആ വിചിത്ര നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാം (Puritan laws on laughter).
പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഒലിവർ ക്രോംവെൽ ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന കാലത്താണ് ഇത്തരം വിചിത്രമായ നിയമങ്ങൾ അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയത്. വിനോദങ്ങളും ചിരിയും മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുമെന്നായിരുന്നു അക്കാലത്തെ ചിലരുടെ വിചിത്രമായ വിശ്വാസം. പ്യൂരിറ്റൻ നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ഞായറാഴ്ചകളിൽ ചിരിക്കാനോ കളിക്കാനോ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. സഭയുടെ നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ച് ഉറക്കെ ചിരിക്കുന്നവരെ പരസ്യമായി ശകാരിക്കുകയോ ശിക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുമായിരുന്നു. ചിരിക്കുന്നത് അച്ചടക്കമില്ലായ്മയുടെ ലക്ഷണമായും ഗൗരവമില്ലായ്മയായും അവർ വിലയിരുത്തി. കൊട്ടാരങ്ങളിലെ തമാശക്കാരെ പിരിച്ചുവിടുകയും നാടകശാലകൾ പൂട്ടുകയും ചെയ്തു.
ചില പഴയകാല സ്കൂളുകളിലും ആശ്രമങ്ങളിലും ചിരി കർശനമായി നിരോധിച്ചിരുന്നു. “ചിരി എന്നത് പിശാചിന്റെ പ്രലോഭനമാണ്” എന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ചില വിഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികൾ ചിരിച്ചാൽ അവർക്ക് ശാരീരികമായ ശിക്ഷകൾ നൽകിയിരുന്നു. ഇത് കുട്ടികളുടെ മാനസിക വളർച്ചയെപ്പോലും ബാധിച്ചിരുന്ന ഒരു ക്രൂരമായ രീതിയായിരുന്നു. നിയമം കൊണ്ട് ചിരിയെ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും മനുഷ്യസഹജമായ സന്തോഷത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. ആളുകൾ രഹസ്യമായി തമാശകൾ പറയുകയും ഒത്തുചേരുകയും ചെയ്തു. ക്രോംവെല്ലിന്റെ ഭരണകാലം അവസാനിച്ചതോടെ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഈ ‘ഇരുണ്ട ചിരിനിരോധനം’ പതുക്കെ അവസാനിച്ചു. ആളുകൾ വീണ്ടും തെരുവുകളിൽ ചിരിക്കാനും സന്തോഷിക്കാനും തുടങ്ങി.
മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവികമായ വികാരങ്ങളെ നിയമം കൊണ്ട് അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എത്രത്തോളം സ്വാഭാവിക വിരുദ്ധമാണ്? സന്തോഷത്തെ പാപമായി കാണുന്ന ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രം സമൂഹത്തെ എങ്ങനെയാണ് ബാധിക്കുക? ഇന്നും ചില ആധുനിക ഭരണകൂടങ്ങൾ വായനക്കാരുടെയോ കലാകാരന്മാരുടെയോ ചിരിയേയും പരിഹാസത്തേയും നിയമം മൂലം നിശബ്ദമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഈ പഴയ നിയമങ്ങളുടെ മറ്റൊരു രൂപമല്ലേ? ചിരി നിരോധിച്ച ഭരണകൂടങ്ങൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ചവറ്റുകുട്ടയിലായെങ്കിലും, മനുഷ്യന്റെ സന്തോഷത്തിന് മേൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന പ്രവണതകൾ ഇന്നും പലയിടത്തും കാണാം. ആനന്ദം എന്നത് അച്ചടക്കമില്ലായ്മയല്ല, മറിച്ച് അത് ജീവന്റെ തുടിപ്പാണ്.
Summary: During the Puritan era in 17th-century England under Oliver Cromwell, strict social laws were enforced that viewed laughter and frivolity as sinful. Theaters were closed, festivals were banned, and public displays of joy, especially on the Sabbath, were discouraged or punished. This “prohibition of laughter” was part of a larger effort to impose a somber, disciplined lifestyle on society.
