ലോകചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും രക്തരൂക്ഷിതവും ഭീകരവുമായ പോരാട്ടമായിരുന്നു രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം. ലക്ഷക്കണക്കിന് മനുഷ്യ ജീവൻ നഷ്ടമായ ആ യുദ്ധത്തിൽ, ശത്രുക്കളെ ഏതുവിധേനയും പരാജയപ്പെടുത്താൻ സഖ്യകക്ഷികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അമേരിക്ക, അവിശ്വസനീയമായ പുതിയ വഴികൾ തേടി. സാധാരണ സൈനിക നീക്കങ്ങൾക്കപ്പുറം, യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റാൻ കഴിയുന്ന രഹസ്യായുധങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കാനായി നിരവധി വിചിത്രവും സങ്കീർണ്ണവുമായ പരീക്ഷണങ്ങൾ അവർ നടത്തി. ആണവശക്തിയുടെ ചരിത്രം തന്നെ തിരുത്തിക്കുറിച്ച മാൻഹട്ടൻ പ്രോജക്റ്റ് അടക്കമുള്ള ഈ ഗവേഷണങ്ങളിൽ ചിലത് ലോകം അറിഞ്ഞ രഹസ്യങ്ങളായി മാറി.
എന്നാൽ, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ കൊടുമുടിയിൽ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി, പ്രകൃതിയിലെ ഒരുകൂട്ടം ജീവികളെ ഉപയോഗിച്ച് യുദ്ധം ജയിക്കാൻ ഒരുക്കിയ ഒരു പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്നു—അതായിരുന്നു പ്രോജക്റ്റ് എക്സ്-റേ (Project X-Ray). ഒരു ദന്തഡോക്ടറുടെ ഭ്രാന്തൻ ആശയം, തീപ്പെട്ടി വലുപ്പത്തിലുള്ള നാപാം ബോംബുകൾ, എന്നിങ്ങനെ അത്ഭുതങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ പദ്ധതിയുടെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ വവ്വാലുകളായിരുന്നു. മരംകൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച ജപ്പാൻ നഗരങ്ങളെ കത്തിച്ചാമ്പലാക്കാൻ അമേരിക്കൻ സൈന്യം പരിശീലിപ്പിച്ച ആ വവ്വാൽ സേനയുടെ ഞെട്ടിക്കുന്ന കഥയാണിത്.
ഒരു ദന്തഡോക്ടറുടെ ‘വവ്വാലൻ’ ആശയം
ഈ അവിശ്വസനീയമായ ആശയത്തിന് പിന്നിൽ സൈനിക വിദഗ്ധരോ ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഡോ. ലൈറ്റിൽ എസ്. ആഡംസ് എന്ന ഒരു ദന്തഡോക്ടറായിരുന്നു. 1942-ൽ പേൾ ഹാർബർ ആക്രമണത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ, ന്യൂ മെക്സിക്കോയിലെ പ്രസിദ്ധമായ കാൾസ്ബാദ് ഗുഹകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, സന്ധ്യാസമയത്ത് ലക്ഷക്കണക്കിന് മെക്സിക്കൻ ഫ്രീ-ടെയിൽഡ് വവ്വാലുകൾ ഒരേ സമയം പുറത്തേക്ക് പറക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. ഈ വവ്വാലുകളുടെ എണ്ണത്തിലുള്ള ആധിക്യം കണ്ടപ്പോൾ, ഇവയെ ഒരു സൈനിക ശക്തിയാക്കി മാറ്റാൻ സാധിക്കുമെന്ന ഭ്രാന്തൻ ആശയം അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി. ജപ്പാൻ നഗരങ്ങളിലെ വീടുകളും കെട്ടിടങ്ങളും മരവും കടലാസും ഉപയോഗിച്ചാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് ആഡംസിന് അറിയാമായിരുന്നു. സാധാരണ ബോംബുകൾക്ക് പുറംചുമരുകൾ മാത്രമേ നശിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ. എന്നാൽ, വവ്വാലുകൾക്ക് തീവ്രമായ തീപിടിത്തത്തിന് കാരണമാകുന്ന ചെറിയ ബോംബുകളുമായി പറന്ന്, കെട്ടിടങ്ങളുടെ അകത്തും മേൽക്കൂരയുടെ ഒളിവിടങ്ങളിലും പോയി ഒളിക്കാൻ സാധിക്കും.
ആഡംസിന്റെ ആശയം യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്തതായി തോന്നാമെങ്കിലും, ഇതിന്റെ സാധ്യതകൾ അന്നത്തെ ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥരെ പോലും ആകർഷിച്ചു. ഈ പദ്ധതിയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റ് ഫ്രാങ്ക്ലിൻ ഡി. റൂസ്വെൽറ്റ് അതിന് അനുമതി നൽകിക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു: “ഈ മനുഷ്യൻ ഒരു ഭ്രാന്തനല്ല.” ഇതോടെ, ഈ വിചിത്രമായ ദൗത്യം അമേരിക്കൻ എയർഫോഴ്സിന്റെയും പിന്നീട് മറൈൻ കോർപ്സിന്റെയും (Marine Corps) കീഴിൽ പ്രോജക്റ്റ് എക്സ്-റേ എന്ന രഹസ്യനാമത്തിൽ ആരംഭിച്ചു.
സാങ്കേതികവിദ്യ: നാപാം നിറച്ച തീപ്പെട്ടി ബോംബുകൾ
പദ്ധതിക്ക് അനുമതി ലഭിച്ചതോടെ, ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർക്ക് മുന്നിൽ വലിയ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർന്നു. വവ്വാലുകൾക്ക് അധിക ഭാരമാകാത്ത രീതിയിൽ, വലിയ നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ബോംബ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു പ്രധാനം. പിന്നീട്, നാപാം (Napalm) കണ്ടുപിടിച്ച പ്രമുഖ ഹാർവാർഡ് രസതന്ത്രജ്ഞനായ ലൂയിസ് ഫീസർ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവർ രംഗത്തെത്തി. അവർ വവ്വാലുകളുടെ നെഞ്ചിൽ ക്ലിപ്പ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന, തീപ്പെട്ടി വലുപ്പത്തിൽ നാപാം നിറച്ച ചെറിയ ടൈം-ഡിലീഡ് ഇൻസെൻഡിയറി (സമയക്രമത്തിൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന തീ ബോംബുകൾ) വികസിപ്പിച്ചു. അടുത്തതായി, ലക്ഷക്കണക്കിന് വവ്വാലുകളെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള ലോജിസ്റ്റിക്സ് ഒരുക്കി. വവ്വാലുകളെ ശേഖരിച്ച്, ശീതീകരിച്ച്, ഹൈബർനേഷനിലാക്കും (ശീതനിദ്ര), ഈ സമയത്താണ് ബോംബുകൾ അവയുടെ ശരീരത്തിൽ ഘടിപ്പിക്കുക.
ബോംബ് ഘടിപ്പിച്ച ആയിരക്കണക്കിന് വവ്വാലുകളെ, വലിയൊരു ബോംബിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള കണ്ടെയ്നറിൽ നിറയ്ക്കും. വിമാനത്തിൽ നിന്ന് താഴ്ന്ന ഉയരത്തിൽ ഈ കണ്ടെയ്നർ പുറത്തുവിടുമ്പോൾ, അത് തുറന്ന് വവ്വാലുകൾ പുറത്തുവരും. ഉണർവ് വന്ന ശേഷം ഇരുണ്ട സ്ഥലങ്ങൾ തേടി പറക്കുന്ന ഈ വവ്വാലുകൾ, ജപ്പാനിലെ വീടുകളുടെ മര അറകളിലും ഒളിയിടങ്ങളിലും ചേക്കേറും. അവിടെയെത്തിയ ശേഷം നിശ്ചിത സമയം കഴിയുമ്പോൾ ബോംബുകൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒരേ സമയം തീയിടും എന്നതായിരുന്നു സൈന്യത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ.
പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷണങ്ങളും ആഭ്യന്തര ‘ആക്രമണവും’
പ്രോജക്റ്റ് എക്സ്-റേയുടെ ആശയം വിചിത്രമായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രായോഗിക തലത്തിൽ വവ്വാലുകളുടെ പെരുമാറ്റം തന്നെയായിരുന്നു പ്രധാന വെല്ലുവിളി. ഹൈബർനേഷനിൽ നിന്ന് കൃത്യസമയത്ത് ഉണരാത്ത വവ്വാലുകൾ പലപ്പോഴും ബോംബുകളോടുകൂടി നിലം പതിക്കുകയോ, ലക്ഷ്യം തെറ്റി പറന്നു പോകുകയോ ചെയ്തു. എങ്കിലും, ഈ പദ്ധതിയുടെ ഫലപ്രാപ്തി തെളിയിക്കപ്പെട്ടത് ആകസ്മികമായി സംഭവിച്ച ഒരു ദുരന്തത്തിലൂടെയാണ്. ന്യൂ മെക്സിക്കോയിലെ കാൾസ്ബാദ് ആർമി എയർഫീൽഡിൽ വെച്ച് നടന്ന ഒരു പരീക്ഷണത്തിനിടെ, ബോംബുകൾ ഘടിപ്പിച്ച കുറച്ച് വവ്വാലുകൾ രക്ഷപ്പെട്ടു. അവർ അടുത്തുള്ള എയർഫോഴ്സിന്റെ ഒരു വലിയ ഹാംഗറിൽ (വിമാനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഷെഡ്) അഭയം തേടി. നിശ്ചിത സമയമായപ്പോൾ ബോംബുകൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയും, ആ ഹാംഗർ പൂർണ്ണമായി കത്തിനശിക്കുകയും ചെയ്തു. വവ്വാൽ ബോംബിന് നാശനഷ്ടമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഈ സംഭവം തെളിയിച്ചെങ്കിലും, ആ തെളിവ് അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന്റെ സ്വന്തം സ്വത്തിനെ നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു എന്നത് ചരിത്രത്തിലെ വിരോധാഭാസമായി നിലനിൽക്കുന്നു.
പദ്ധതി ഉപേക്ഷിച്ചതെന്തുകൊണ്ട്?
വവ്വാൽ ബോംബ് ഫലപ്രദമാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടും, ഫ്ലീറ്റ് അഡ്മിറൽ ഏണസ്റ്റ് ജെ. കിംഗ് 1944-ൽ ഈ പദ്ധതി അവസാനിപ്പിച്ചു. ഏകദേശം $2 മില്യൺ ഡോളർ ചെലവഴിച്ചിട്ടും, ഇത് യുദ്ധത്തിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ സജ്ജമാകാൻ 1945 മദ്ധ്യം വരെയെങ്കിലും സമയമെടുക്കുമെന്നത് പദ്ധതിയുടെ പ്രധാന പോരായ്മയായി വിലയിരുത്തി. അതിലുപരി, അമേരിക്കയുടെ മുഴുവൻ സൈനിക ശ്രദ്ധയും വിഭവങ്ങളും ആ സമയം കൂടുതൽ വേഗതയിലും രഹസ്യമായും വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതും കൂടുതൽ വിനാശകരവുമായ മറ്റൊരൊറ്റ ആയുധത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു: അണുബോംബ്. അണുബോംബിന്റെ വരവോടെ, വവ്വാൽ ബോംബ് എന്ന വിചിത്ര ആശയം തൽക്ഷണം കാലഹരണപ്പെടുകയും, ലോകചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രമായ ആയുധ പരീക്ഷണങ്ങളിലൊന്ന് ഔദ്യോഗികമായി അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
Summary: Project X-Ray was a top-secret U.S. World War II program, inspired by a dentist, that aimed to use thousands of hibernating Mexican free-tailed bats carrying miniature napalm bombs to set fire to Japanese cities built primarily of wood. Despite proving its destructive effectiveness in one accidental test where escaped armed bats burned down a U.S. military hangar, the project suffered from numerous delays and logistical failures. Ultimately, due to high costs, slow progress, and the military’s shifting focus toward the faster, more devastating development of the atomic bomb, the bizarre program was canceled in 1944.
