ഇന്ത്യയിലെ രാഷ്ട്രീയ-മാധ്യമ ചർച്ചകളിൽ അടുത്ത കാലത്തായി ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു വാദം ഏറെ കൗതുകകരവും എന്നാൽ വസ്തുതാരഹിതവുമാണ്. ഇറാൻ-യുഎസ്-ഇസ്രായേൽ സംഘർഷങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, റഷ്യയിൽ നിന്ന് എണ്ണ വാങ്ങുന്നത് തുടരാൻ വാഷിംഗ്ടൺ ഇന്ത്യയ്ക്ക് “അനുമതി” നൽകി എന്ന തരത്തിലാണ് ചില പ്രതിപക്ഷ അംഗങ്ങളും നിരീക്ഷകരും സംസാരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, കണക്കുകളും ഇന്ത്യയുടെ നിലപാടുകളും പരിശോധിച്ചാൽ ഈ ‘അനുമതി’ വാദം വെറും മിഥ്യയാണെന്ന് വ്യക്തമാകും.
2026 ഫെബ്രുവരിയിലെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം റഷ്യ തന്നെയാണ് ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ അസംസ്കൃത എണ്ണ വിതരണക്കാരൻ. പ്രതിദിനം 1.0 മുതൽ 1.7 ദശലക്ഷം ബാരൽ വരെ റഷ്യൻ ക്രൂഡ് ഓയിൽ ഇന്ത്യൻ റിഫൈനറികൾ ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്നു. അതായത്, ഇന്ത്യയുടെ മൊത്തം എണ്ണ ഇറക്കുമതിയുടെ 25-30 ശതമാനവും മോസ്കോയിൽ നിന്നാണ്. ഒരു മാസത്തെ കണക്കെടുത്താൽ ഇത് ഏകദേശം 28 മുതൽ 48 ദശലക്ഷം ബാരൽ വരെ വരും.
ഇന്ത്യയുടെ ഊർജ്ജ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ വിദേശ രാജ്യങ്ങളുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമാണ് നടക്കുന്നതെങ്കിൽ ഇത്രയും വലിയ അളവിൽ ഇറക്കുമതി സാധ്യമാകുമായിരുന്നില്ല. റഷ്യൻ എണ്ണ വാങ്ങാൻ അമേരിക്കയുടെ അനുമതി ആവശ്യമായിരുന്നെങ്കിൽ, ആഗോള ഉപരോധങ്ങളുടെയും സമ്മർദ്ദങ്ങളുടെയും ഘട്ടത്തിൽ ഈ വ്യാപാരം പണ്ടേ നിലയ്ക്കുമായിരുന്നു.
ഇന്ത്യയുടെ നയം ലളിതമായ ഒരു തത്വത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്: 1.4 ബില്യൺ ജനങ്ങളുടെ ഊർജ്ജ സുരക്ഷ. ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എണ്ണ എന്നത് കേവലം ഒരു നയതന്ത്ര ആനുകൂല്യമല്ല, മറിച്ച് ഒരു തന്ത്രപരമായ ആവശ്യകതയാണ്. ഇന്ത്യ അതിന്റെ ക്രൂഡ് ഓയിൽ ആവശ്യകതയുടെ 85 ശതമാനത്തിലധികം ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന രാജ്യമാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിലെ വിലക്കയറ്റം ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണക്കാരന്റെ അടുക്കള ബജറ്റിനെയും ഗതാഗത ചെലവിനെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കും. കിഴിവ് നിരക്കിൽ ലഭിക്കുന്ന ഓരോ ബാരൽ എണ്ണയും പണപ്പെരുപ്പം നിയന്ത്രിക്കാൻ സർക്കാരിനെ സഹായിക്കുന്നു.
2022-ൽ ഉക്രെയ്ൻ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചത് മുതൽ ഇന്ത്യ അതിന്റെ ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സുകളെ വൈവിധ്യവൽക്കരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. റഷ്യൻ എണ്ണ ആകർഷകമായ വിലയിൽ ലഭ്യമായപ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ റിഫൈനറികൾ പ്രായോഗികമായ തീരുമാനമെടുത്തു. ഉപഭോക്താക്കളെ ആഗോള വില ആഘാതങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു സർക്കാരിന്റെ ലക്ഷ്യം.
അമേരിക്കയുമായോ മറ്റ് പാശ്ചാത്യ രാജ്യങ്ങളുമായോ ഉള്ള ചർച്ചകൾ നയതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. വ്യാപാര ചർച്ചകളും താരിഫ് ഇളവുകളും വലിയ സമ്പദ്വ്യവസ്ഥകൾക്കിടയിൽ സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം ചർച്ചകളെ ‘അനുമതി ചോദിക്കൽ’ എന്ന് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരത്തെ കുറച്ചുകാണുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
റഷ്യൻ എണ്ണ വാങ്ങുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയന്ത്രണങ്ങൾ വാഷിംഗ്ടൺ കർശനമാക്കിയപ്പോഴും ഇന്ത്യ പിൻമാറിയില്ല. വിപണി സാഹചര്യങ്ങളും ദേശീയ താൽപ്പര്യവും അനുസരിച്ചാണ് തങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങളെന്ന് ന്യൂഡൽഹി ലോകത്തോട് ആവർത്തിച്ച് വ്യക്തമാക്കി. പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘർഷങ്ങളും ഖത്തറിലെ ഗ്യാസ് ഉൽപ്പാദന തടസ്സങ്ങളും ആഗോള ഊർജ്ജ വിപണിയെ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയെപ്പോലൊരു രാജ്യം അതിന്റെ സ്രോതസ്സുകൾ വിപുലീകരിക്കുകയല്ലാതെ മറ്റ് വഴികളില്ല.
ഇന്ത്യയുടെ എണ്ണ നയം പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമോ ബാഹ്യ സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങുന്നതോ അല്ല. അത് തികച്ചും പ്രായോഗികവും സാമ്പത്തിക ആവശ്യകതകളിൽ ഊന്നിയതുമാണ്. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ വലിയൊരു രാജ്യം അതിന്റെ സുപ്രധാന തീരുമാനങ്ങൾ മറ്റൊരാൾക്ക് ‘ഔട്ട്സോഴ്സ്’ ചെയ്യാറില്ല. മികച്ച കരാറുകൾക്കായി ചർച്ചകൾ നടത്തുകയും സ്വന്തം പൗരന്മാരുടെ താൽപ്പര്യം സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഒരു പരമാധികാര രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ധർമ്മം. ഇന്ത്യ ഇന്ന് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും അതുതന്നെയാണ്.
