ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രേതബാധയുള്ള ദ്വീപുകളിൽ ഒന്നാണ് ഐൽ ഓഫ് വൈറ്റ്. കൊട്ടാരങ്ങൾ, മാനോർ ഹോമുകൾ, ആശുപത്രികൾ, പബ്ബുകൾ, റോഡുകൾ, പാറക്കെട്ടുകൾ എന്ന് വേണ്ട, നിങ്ങൾ എവിടെ നോക്കിയാലും ദ്വീപ് പ്രേതരൂപങ്ങളുടെയും ശരീരമില്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങളുടെയും ഭയാനകമായ കഥകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ദ്വീപിൻ്റെ ഒരു പ്രേതകഥയില്ലാത്ത ഒരു ഭാഗം കണ്ടെത്തുന്നത്, വിചിത്രമായ പ്രാദേശിക ഇതിഹാസങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഭാഗത്തേക്കാൾ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.(Whitecroft Hospital the haunted asylum)
വൈറ്റ്ക്രോഫ്റ്റ് ആശുപത്രിയുടെ മുൻ കൗണ്ടി അസൈലം, ഒരു പ്രത്യേക പാരനോർമൽ ഹോട്ട്സ്പോട്ടാണ്. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം ഹൊറർ സിനിമയിലൂടെ ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ഭാവി ഭവനമായി വിക്ടോറിയൻ ചരിത്രത്തിൻ്റെ അടയാളമായ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരാം! മുൻ വൈറ്റ്ക്രോഫ്റ്റ് ആശുപത്രിയുടെ നിർമ്മാണത്തിന് മുമ്പ്, ഐൽ ഓഫ് വൈറ്റിൽ നിന്നുള്ള രോഗികളെ ബോട്ട് മാർഗം പോർട്ട്സ്മൗത്തിന് പുറത്തുള്ള പ്രധാന ഭൂപ്രദേശത്തുള്ള നോൾ ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ 1890 കളുടെ തുടക്കത്തിൽ നോളിലെ തിരക്കും ദ്വീപ് രോഗികൾക്ക് അധിക ആശുപത്രി ഫീസും കാരണം, ദ്വീപിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ശരിയായ അഭയം ഒരു ആവശ്യമായി വന്നു. ന്യൂപോർട്ടിന് പുറത്ത് ഒരു കെട്ടിട സ്ഥലം നേടിയ ശേഷം, ദ്വീപിൻ്റെ സ്വന്തം അഭയകേന്ദ്രത്തിൽ നിർമ്മാണം 1894 ൽ ആരംഭിച്ചു. അന്ന് ‘ഐൽ ഓഫ് വൈറ്റ് ഭ്രാന്താശുപത്രി’ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ആശുപത്രി 1896 ൽ ആദ്യത്തെ രോഗികളെ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. മൊത്തത്തിൽ, ആശുപത്രിയുടെ നിർമ്മാണത്തിന് ഏകദേശം £60,000 ചിലവായി. ഇവിടെ ഏകദേശം 310 രോഗികളെ പാർപ്പിക്കാൻ കഴിയും.
ആദ്യ വർഷത്തിൻ്റെ തുടക്കത്തിൽ, വൈറ്റ്ക്രോഫ്റ്റ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ 202 രോഗികളുണ്ടായിരുന്നു, 1897 അവസാനത്തോടെ ഈ എണ്ണം 304 ആയി വർദ്ധിച്ചു. 1899-ൽ, ഭൂരിഭാഗം രോഗികളും ഇവിടെ ‘മാനിയ’യ്ക്ക് വിധേയരായിരുന്നു (49 പുരുഷന്മാരും 93 സ്ത്രീകളും), രണ്ടാമത്തെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന എണ്ണം (31 പുരുഷന്മാരും 60 സ്ത്രീകളും) ഡിമെൻഷ്യയ്ക്ക് വിധേയരായി. 1927 ആയപ്പോഴേക്കും ആശുപത്രിയിൽ 328 രോഗികൾ (119 പുരുഷന്മാരും 209 പേരും) ഉണ്ടായിരുന്നു, സ്ത്രീകൾക്ക് കൈപ്പണി (കൊട്ട നിർമ്മാണം, നെയ്ത്ത്) പഠിപ്പിക്കുന്ന തൊഴിൽ ക്ലാസുകൾ ആരംഭിച്ചു , പുരുഷ രോഗികൾ ഫാമിലോ തയ്യൽക്കാരൻ്റെ കടയിലോ, മരപ്പണിക്കാരൻ്റെ കടയിലോ, എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിഭാഗത്തിലോ ജോലി ചെയ്തു.
40 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നോൾ ആശുപത്രിയിലെന്ന പോലെ, 1930 കളിൽ വൈറ്റ്ക്രോഫ്റ്റിലും തിരക്ക് ഒരു പ്രശ്നമായി മാറി. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ ആശുപത്രിയിൽ 400 ഓളം രോഗികളുണ്ടായിരുന്നു, വിനോദ ഹാളിലേക്ക് 40 കിടക്കകൾ കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തേണ്ടിവന്നു. എന്നിരുന്നാലും, 1975 അവസാനത്തോടെ, ശേഷിച്ച 410 കിടക്കകളിൽ 270 എണ്ണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ , ഇത് ഇംഗ്ലണ്ടിലെയും വെയിൽസിലെയും ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ഒക്യുപൻസി നിരക്കുകളിൽ ഒന്നായി വൈറ്റ്ക്രോഫ്റ്റിനെ മാറ്റി.
1980 കളിലും 1990 കളിലും, മുൻ അഭയാർത്ഥി രോഗികളെ സഹായിക്കുന്നതിന് സാധാരണ ആശുപത്രികൾ കൂടുതൽ സജ്ജമായതിനാൽ രാജ്യത്തുടനീളമുള്ള അഭയകേന്ദ്രങ്ങൾ അടച്ചുപൂട്ടുകയായിരുന്നു. 1983 ലെ മാനസികാരോഗ്യ നിയമം പാസാക്കിയതും ചില രോഗികളെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ തന്നെ പരിചരിക്കാൻ അനുവദിച്ച സ്ഥാപനവൽക്കരണത്തിലെ പരിചരണ നയവും യുണൈറ്റഡ് കിംഗ്ഡത്തിലെ അഭയകേന്ദ്രങ്ങളുടെ തകർച്ചയ്ക്ക് കാരണമായി . വിക്ടോറിയൻ ‘ഭ്രാന്താലയങ്ങളുടെ’ കാലം വളരെക്കാലം കഴിഞ്ഞു, ഏകദേശം ഒരു നൂറ്റാണ്ടോളം സേവനമനുഷ്ഠിച്ച വൈറ്റ്ക്രോഫ്റ്റ് ആശുപത്രി 1992 ൽ കിടപ്പുരോഗികൾക്ക് ഔദ്യോഗികമായി അതിൻ്റെ വാതിലുകൾ അടച്ചു. അടുത്ത രണ്ട് ദശകങ്ങളിൽ, കെട്ടിടങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
ആശുപത്രി പിന്നീട് ആഡംബര ഫ്ലാറ്റുകളാക്കി മാറ്റുകയും കൂടുതൽ ആകർഷകമായ ഗാറ്റ്കോംബ് മാനർ എന്ന് പുനർനാമകരണം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു . ഒരു പ്രധാന ചരിത്ര സ്വത്തായി ഇതിനെ കണക്കാക്കിയതിനാൽ, കെട്ടിടത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ജനാലകളുടെയും വാതിലുകളുടെയും ജോയിന്ററിയും വാസ്തുവിദ്യാ വിശദാംശങ്ങളും മിക്കതും നിലനിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ഫ്ലാറ്റുകൾ അവയുടെ പഴയ രൂപങ്ങളുമായി വളരെ സാമ്യം പുലർത്തുന്നില്ല, വിശാലവും സമകാലികവുമായ ഒരു താമസസ്ഥലം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. പുതുതായി നിർമ്മിച്ച വീടുകളും പരിവർത്തനം ചെയ്ത നഴ്സുമാരുടെ ക്വാർട്ടേഴ്സുകളും കൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ട വികസനത്തിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത്, മനോഹരമായ ഒരു റെസിഡൻഷ്യൽ ഗാർഡനാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഗ്രേഡ് II ലിസ്റ്റഡ് ക്ലോക്ക് ടവർ നിലകൊള്ളുന്നു.
ജനപ്രിയ സംസ്കാരം നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ, മുൻകാല ‘ഭ്രാന്താലയ’ങ്ങളിൽ പ്രേതകഥകൾക്ക് ഒരു വലിയ പങ്കുണ്ട്, വൈറ്റ്ക്രോഫ്റ്റ് ആശുപത്രിയും അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. പ്രാദേശിക ഇതിഹാസമനുസരിച്ച്, എല്ലാ കോണുകളിലും പ്രേതങ്ങൾ പതിയിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു, ഇത് ദ്വീപിലെ ഏറ്റവും പ്രേതബാധയുള്ള കെട്ടിടങ്ങളിൽ ഒന്നാക്കി മാറ്റുന്നു. 1992 ൽ ആശുപത്രി അടച്ചുപൂട്ടിയതിനുശേഷം പ്രേതബാധ ആരംഭിച്ചില്ല. 1984 ഒക്ടോബറിൽ ആശുപത്രിയിലെ ഒരു താമസക്കാരൻ രാത്രി 9 മണിക്കും 1030 നും ഇടയിൽ തങ്ങളുടെ കിടക്കയുടെ അറ്റത്ത് മൂടൽമഞ്ഞുള്ള വെളുത്ത ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതായി ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു. മറ്റ് രണ്ട് താമസക്കാർ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സന്ദർഭങ്ങളിൽ കണ്ണില്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യൻ പരിസരത്ത് ചുറ്റിത്തിരിയുന്നത് കണ്ടതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തു.
പുനരുദ്ധാരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കിടെ, കെട്ടിട നിർമ്മാതാക്കൾ ആ സ്ഥലത്ത് നിരവധി വിചിത്രമായ പ്രതിഭാസങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടതായി അവകാശപ്പെട്ടു. പലരും തങ്ങളെ എപ്പോഴും നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നിയതായും, അവിടെ ഇല്ലാത്ത ആരോ അല്ലെങ്കിൽ എന്തോ ഒന്ന് തോളിൽ തട്ടുന്നതായി തോന്നിയതായും ചിലർ അവകാശപ്പെട്ടു. ആശുപത്രി ഇപ്പോഴും തുറന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ മുൻ നഴ്സുമാരുടെ പ്രേതങ്ങൾ ചുറ്റിനടക്കുന്നത് കണ്ടതായി മറ്റ് നിർമ്മാതാക്കൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിശദീകരിക്കാനാകാത്ത പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും സജീവമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ക്ലോക്ക് ടവറിൻ്റെ അടിത്തറയെന്നും ചില നിർമ്മാതാക്കൾ ആ സ്ഥലത്തിൻ്റെ ആ ഭാഗത്തിന് സമീപം എവിടെയും ജോലി ചെയ്യാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നുവെന്നും പറയപ്പെടുന്നു.
ഒരു മുൻ ഡോക്ടറുടെ പ്രേതം ആ സ്ഥലത്തിൻ്റെ കാർപാർക്കിംഗിലൂടെ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതും ഇടയ്ക്കിടെ താഴത്തെ നിലയിലെ ജനാലകളിൽ എത്തിനോക്കുന്നതും പിന്നീട് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും കണ്ടതായി നിരവധി സാക്ഷികൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇരുണ്ട സ്യൂട്ടും ക്രാവറ്റും ധരിച്ച്, മുടി ചീകാത്ത തലയുമായി, മുൻ ഒന്നാം നിലയിലെ വാർഡുകളിലൂടെ മറ്റൊരു പ്രേത ഡോക്ടർ ഓടിക്കയറുന്നത് കണ്ടിട്ടുള്ളവരുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായിയാണെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു വ്യക്തി പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരുന്നതായി കാണാം. മുൻ നഴ്സുമാരുടെ ക്വാർട്ടേഴ്സ് അസാധാരണ പ്രവർത്തനങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു, വാതിലുകൾ പലപ്പോഴും സ്വയം തുറക്കുകയും അടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ ഉണ്ട്.
ഈ കഥകൾ പ്രാദേശിക ഇതിഹാസങ്ങളായാലും അല്ലെങ്കിലും, ആശുപത്രിയുടെ പ്രതാപകാലത്ത് എന്തെങ്കിലും ദുഷ്ടകാര്യം സംഭവിച്ചാലും, ഇതെല്ലാം ഇപ്പോഴും ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി തന്നെ തുടരുന്നു.
Summary: Whitecroft Hospital, formerly an asylum on the Isle of Wight, is widely considered one of the most haunted locations in the region. Since its closure in 1992, numerous reports of paranormal activity—ranging from phantom nurses to spectral doctors—have emerged. Despite being converted into luxury residential flats, the site remains famous for its ghostly legends, lingering history of Victorian-era mental health treatment, and the eerie, unexplained experiences of those who work or reside within its premises.
