രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം കൊടുമ്പിരി കൊണ്ടിരുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ അമേരിക്കൻ സൈന്യം ശത്രുക്കളെ ലക്ഷ്യം വെക്കാൻ ഒരു അത്യാധുനിക ഗൈഡഡ് മിസൈൽ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു. ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് കൃത്യമായി പറന്നുചെല്ലുന്ന മിസൈൽ നിർമ്മിക്കാൻ അന്ന് കമ്പ്യൂട്ടറുകളോ ഇലക്ട്രോണിക് സംവിധാനങ്ങളോ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ സൈന്യം ആശ്രയിച്ചത് ഒരു കൂട്ടം പ്രാവുകളെ ആയിരുന്നു. ലോക ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിചിത്രവും രസകരവുമായ ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നായ “പ്രൊജക്റ്റ് പിജിയൺ” (Project Pigeon) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ദൗത്യം പ്രശസ്ത ബിഹേവിയറൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റായ ബി.എഫ്. സ്കിന്നറുടെ (B.F. Skinner) ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് ഉടലെടുത്തത്. ഓപ്പറന്റ് കണ്ടീഷനിംഗ് എന്ന സിദ്ധാന്തത്തിലൂടെ ലോകപ്രശസ്തനായ സ്കിന്നർ, പ്രാവുകളെ പരിശീലിപ്പിച്ചാൽ അവയ്ക്ക് ഒരു മിസൈലിനെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് കൃത്യമായി നയിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.
ഈ പദ്ധതിയുടെ നിയന്ത്രണ സംവിധാനത്തിനായി മിസൈലിന്റെ മൂക്കിന്റെ ഭാഗത്ത് ഒരു ലെൻസും അതിനു താഴെയായി ഒരു സ്ക്രീനും ഘടിപ്പിച്ചു, ഇതിലൂടെ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ദൃശ്യം ഉള്ളിലെ സ്ക്രീനിൽ പതിയുമായിരുന്നു. സ്ക്രീനിൽ കാണുന്ന ലക്ഷ്യത്തിൽ (ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു യുദ്ധക്കപ്പൽ) നിരന്തരം കൊത്താൻ പ്രാവുകളെ പ്രത്യേകം പരിശീലിപ്പിക്കുകയും, കൊത്തുമ്പോൾ അവയ്ക്ക് ഭക്ഷണമായി ചെറിയ ധാന്യങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്തു. മിസൈൽ പറന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ ലക്ഷ്യം സ്ക്രീനിന്റെ മധ്യഭാഗത്ത് നിന്ന് മാറിപ്പോയാൽ, പ്രാവിന്റെ കൊത്ത് മിസൈലിന്റെ ഫ്ലൈറ്റ് കൺട്രോൾ സംവിധാനവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച സെൻസറുകളിൽ പതിക്കുകയും അതിനനുസരിച്ച് മിസൈലിന്റെ ചിറകുകൾ തിരിഞ്ഞ് അത് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്ക് കൃത്യമായി മടങ്ങിയെത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. സ്കിന്നറുടെ ആദ്യകാല പരീക്ഷണങ്ങളിൽ മിസൈൽ സിമുലേഷനുകളിൽ പോലും 100% വിജയത്തോടെ പ്രാവുകൾ അത്ഭുതകരമായ കൃത്യത കാണിച്ചു.
ഈ പരീക്ഷണത്തിനായി സ്കിന്നർ തിരഞ്ഞെടുത്തത് വെറുമൊരു സാധാരണ പ്രാവുകളെയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കഠിനമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും ശ്രദ്ധ തിരിയാത്ത രീതിയിൽ പ്രത്യേക പരിശീലനം സിദ്ധിച്ചവയെയായിരുന്നു. അതിശക്തമായ യുദ്ധശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിലും ബോംബാക്രമണങ്ങളുടെ പ്രകമ്പനങ്ങൾക്കിടയിലും തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ഇവയ്ക്ക് സാധിക്കുമായിരുന്നു. പ്രാവുകളുടെ ശരീരചലനങ്ങൾ മിസൈലിന്റെ ദിശയെ ബാധിക്കാതിരിക്കാൻ അവയെ പ്രത്യേക ജാക്കറ്റുകൾ ധരിപ്പിച്ച് അനക്കാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിലാണ് മിസൈലിനുള്ളിൽ വെച്ചിരുന്നത്. അവയുടെ തലമാത്രമാണ് പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നത്. വിമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് പതിക്കുന്ന മിസൈലുകളുടെ വേഗതയിലും അന്തരീക്ഷ സമ്മർദ്ദത്തിലും ഈ പക്ഷികൾ ഭയപ്പെടാതെ കൃത്യമായി ജോലി ചെയ്യുമെന്ന് സ്കിന്നർ തെളിയിച്ചിരുന്നു.
1944-ൽ യു.എസ്. നാഷണൽ ഡിഫൻസ് റിസർച്ച് കമ്മിറ്റി (NDRC) ഈ പദ്ധതിക്കായി വലിയ തുക ധനസഹായം നൽകിയെങ്കിലും, മിസൈലിന്റെ നിയന്ത്രണം പ്രാവുകളെ ഏൽപ്പിക്കുക എന്നത് സൈനിക നേതൃത്വത്തിന് ഒരു പരിഹാസ്യമായ കാര്യമായി തോന്നി. സാങ്കേതികമായി വിജയിച്ചിട്ടും സൈന്യത്തിന്റെ അവിശ്വാസം മൂലവും ഇലക്ട്രോണിക് ഗൈഡൻസ് സിസ്റ്റങ്ങളുടെ ദ്രുതഗതിയിലുള്ള വികസനം കാരണവും 1944 ഒക്ടോബറിൽ “പ്രൊജക്റ്റ് പിജിയൺ” ഔദ്യോഗികമായി ഉപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം 1948-ൽ യു.എസ്. നേവി ഈ പദ്ധതി വീണ്ടും പൊടിതട്ടിയെടുക്കുകയും “പ്രൊജക്റ്റ് ഓർകോൺ” (Project Orcon – Organic Control) എന്ന പേരിൽ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് 1953-ൽ റഡാർ അധിഷ്ഠിത ഇലക്ട്രോണിക് ഗൈഡൻസ് സംവിധാനങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി വികസിപ്പിച്ചതോടെയാണ് ജൈവ നിയന്ത്രണ രീതികൾ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടത്.
യുദ്ധക്കളത്തിൽ നേരിട്ട് ഉപയോഗിച്ചില്ല എങ്കിലും, ഒരു ജീവിയുടെ പ്രതികരണത്തെ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു സാങ്കേതിക ദൗത്യത്തിനായി എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് തെളിയിച്ച ഈ പദ്ധതി ആധുനിക ഗൈഡഡ് മിസൈൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ അതിപ്രധാനമായ ഒരു ആദ്യകാല നാഴികക്കല്ലാണ്. ഇന്ന് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസും ഓട്ടോമേഷനും ഭരിക്കുന്ന മിസൈൽ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ആദ്യകാല രൂപം ഒരു കൂട്ടം പ്രാവുകളായിരുന്നു എന്നത് ശാസ്ത്രലോകത്തിന്റെ ഭാവനാശക്തിയുടെയും യുദ്ധകാല ഗവേഷണങ്ങളുടെ അപ്രതീക്ഷിത വഴികളുടെയും ഒരു നേർച്ചിത്രമായി ചരിത്രത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്നു.
Summary: During World War II, psychologist B.F. Skinner developed Project Pigeon, an initiative using conditioned pigeons housed inside missile nose cones to serve as an organic guidance system. The birds were trained to peck at targets on a screen, which pneumatically adjusted the flight fins to correct the weapon’s trajectory amid chaotic combat environments. Although revived briefly by the US Navy as Project Orcon, the program was permanently canceled in 1953 following the successful maturation of electronic radar guidance systems.
