1962 ലെ ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധത്തിൻ്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ, ഇപ്പോൾ അരുണാചൽ പ്രദേശ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന വടക്കുകിഴക്കൻ അതിർത്തി ഏജൻസിയിൽ (നെഫ) പോരാടുന്ന ഇന്ത്യൻ സൈനിക യൂണിറ്റുകൾ മനുഷ്യശക്തിയുടെയും വെടിക്കോപ്പുകളുടെയും കടുത്ത ക്ഷാമം നേരിടുകയായിരുന്നു. 1962 നവംബർ 17 ന്, നേഫയിലെ തവാങ് സെക്ടറിലെ സെ-ലയ്ക്ക് സമീപം റൈഫിൾമാൻ ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്തിൻ്റെ ബറ്റാലിയൻ ആവർത്തിച്ചുള്ള ചൈനീസ് ആക്രമണത്തിന് വിധേയമായി. അന്ന് ആ സൈനികൻ ചെയ്തത് ഇന്ത്യൻ സൈനിക ചരിത്രത്തിൻ്റെ താളുകളിൽ ഇടം നേടി.(Jaswant Singh Rawat)
1941 ഓഗസ്റ്റ് 19 ന്, ഇന്നത്തെ ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ പൗരി ഗർവാൾ ജില്ലയിലെ ബാരിയൂൺ എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ ഗുമൻ സിംഗ് റാവത്തിൻ്റെ മകനായി ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്ത് ജനിച്ചു. ചൈനയുമായുള്ള യുദ്ധം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്നതിന് രണ്ട് വർഷം മുമ്പ്, 1960 ഓഗസ്റ്റ് 19 ന്, 19 വയസ്സുള്ള ഒരു യുവാവായി അദ്ദേഹം ഇന്ത്യൻ സൈന്യത്തിൽ ചേർന്നു. വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങളിലെ ധീരതയ്ക്കും യുദ്ധ ബഹുമതികൾക്കും പേരുകേട്ട പ്രശസ്തമായ ഗർവാൾ റൈഫിൾസ് റെജിമെന്റിന്റെ 4 ഗർവാൾ റൈഫിൾസിലേക്ക് റാവത്തിനെ നിയമിച്ചു. 1962-ലെ യുദ്ധത്തിൽ (പിന്നീട് നൂറനാങ് യുദ്ധം എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടു) ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്തും സൈനികരും എണ്ണത്തിൽ വളരെ കുറവായിരുന്നു. തോക്കുകളുടെ എണ്ണത്തിലും അവർ വളരെ കുറവായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഓരോരുത്തരായി വീണു, ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു. പോരാട്ടം തുടരാൻ ചുറ്റും ആരും ഇല്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, റൈഫിൾമാൻ ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് 300-ലധികം ചൈനീസ് സൈനികരെ സേ-ലയിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ ഉയരങ്ങളിൽ 72 മണിക്കൂർ തടഞ്ഞുനിർത്തി. ഒരു മെഷീൻ ഗൺ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് പോരാടി.
ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ആ ദിവസം പുലർച്ചെ 5 മണിയോടെ ചൈനീസ് പട്ടാളക്കാർ ഇന്ത്യൻ ആർമി പോസ്റ്റിന് നേരെ ആക്രമണം നടത്തി. റൈഫിൾമാൻ ജസ്വന്ത് സിംഗും മറ്റ് സൈനികരും ചേർന്ന് രണ്ട് ചൈനീസ് പിഎൽഎ ഗ്രൂപ്പുകളെ തുരത്തി. തുടർന്ന് ചൈനക്കാർ ഒരു എംഎംജി (മീഡിയം മെഷീൻ ഗൺ) ഉപയോഗിച്ച് വളരെ അടുത്ത് നിന്ന് വെടിയുതിർക്കാൻ തുടങ്ങി. റാവത്തും ലാൻസ് നായിക് ത്രിലോക് സിംഗ് നേഗിയും റൈഫിൾമാൻ ഗോപാൽ സിംഗ് ഗുസൈനും ചേർന്ന് എംഎംജിയെ കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
നേഗിയുടെ കവറിംഗ് ഫയർ ഉപയോഗിച്ച് റാവത്തും ഗുസൈനും എംഎംജി പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ ഗുസൈനും നേഗിയും വീരമൃത്യു വരിച്ചു. റാവത്തിന് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റു. റാവത്ത് പിൻവാങ്ങാൻ വിസമ്മതിക്കുകയും യുദ്ധം തുടരുകയും ചെയ്തു. പ്രദേശവാസികളായ സേലയും നൂറയും (നൂറ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു) എന്ന രണ്ട് മോൺപ പെൺകുട്ടികൾ അദ്ദേഹത്തെ സഹായിച്ചതായി ആളുകൾ പറയുന്നു. പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ, ശത്രുവിനെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കാനും ശത്രുക്കളുടെ വെടിയേറ്റ് വീഴാതിരിക്കാനും അവർ ഒരു ബങ്കറിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് തുടർച്ചയായി ചാടി. മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക്, തങ്ങളുമായി എത്ര ഇന്ത്യൻ സൈനികർ യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ചൈനക്കാർക്ക് കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വലിയൊരു വിഭാഗം ഇന്ത്യൻ സൈനികർ തങ്ങൾക്ക് നേരെ വെടിയുതിർക്കുകയാണെന്ന് അവർ കരുതി. ചൈനീസ് സൈന്യത്തിന് 72 മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് മുന്നേറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തൽഫലമായി, ഈ യുദ്ധത്തിൽ 300-ലധികം ചൈനീസ് സൈനികർ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
രണ്ട് പ്രാദേശിക പെൺകുട്ടികളുടെ സഹായത്തോടെ ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്ത് ചൈനയുടെ പീപ്പിൾസ് ലിബറേഷൻ ആർമി സൈനികർക്കെതിരെ പോരാടുമ്പോൾ, റാവത്തിന് ഭക്ഷണവും മറ്റ് റേഷനുകളും വിതരണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരാളെ പിഎൽഎ സൈനികർ പിടികൂടി. ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ, ബങ്കറുകളിൽ നിന്ന് ഒരാൾ മാത്രമേ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നുള്ളൂ എന്ന് ആ മനുഷ്യൻ ചൈനക്കാരോട് പറഞ്ഞു. അവർ സ്തബ്ധരായി. ഈ വസ്തുത അറിഞ്ഞ ചൈനക്കാർ പൂർണ്ണ ശക്തിയോടെ ആക്രമിച്ചു. പെൺകുട്ടികളിൽ ഒരാളായ സേല ഗ്രനേഡ് പൊട്ടിത്തെറിച്ച് കൊല്ലപ്പെടുകയും അടുത്ത പെൺകുട്ടിയെ പിടികൂടുകയും ചെയ്തു. റൈഫിൾമാൻ ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്ത് ചൈനക്കാരുടെ കൈകളിൽ അകപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് തൻ്റെ അവസാന വെടിയുണ്ടയും ഉപയോഗിച്ച് സ്വയം വെടിവച്ചു. ഇത് ചൈനക്കാരെ വളരെയധികം കോപാകുലരാക്കി. അവർ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ തല വെട്ടിമാറ്റി ചൈനയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പിന്നീട്, വെടിനിർത്തലിന് ശേഷം, റാവത്തിൻ്റെ ധീരതയിൽ ആകൃഷ്ടരായ ചൈനക്കാർ, ആദരസൂചകമായി അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ തലയും ധീരനായ സൈനികൻ്റെ പിച്ചള പ്രതിമയും തിരികെ നൽകി.
റൈഫിൾമാൻ ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്തിന് മരണാനന്തരം രണ്ടാമത്തെ ഉയർന്ന യുദ്ധകാല ധീരതാ ബഹുമതിയായ മഹാവീർ ചക്ര നൽകി ആദരിച്ചു. പ്രതിരോധ മന്ത്രാലയം അദ്ദേഹത്തിന് മരണാനന്തരം സ്ഥാനക്കയറ്റം നൽകി. മരിച്ച് 60 വർഷത്തിനു ശേഷവും സർക്കാർ അദ്ദേഹത്തിന് ആദരസൂചകമായി പെൻഷൻ നൽകുന്നു.1962-ൽ ചെയ്തിരുന്നതുപോലെ അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും തൻ്റെ സ്ഥാനം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നുവെന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. യുദ്ധ സ്മാരകത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിമയും ഒരു “സ്മൃതി സ്ഥലവും” (സ്മാരക സ്ഥലം) ഉണ്ട്.
സേ-ല ടണലിൽ നിന്ന് തവാങ്ങിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ, പർവത പാതയുടെ ഓരോ വളവിലും രാജ്യത്തിൻ്റെ പരമാധികാരം സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ പരമമായ ത്യാഗം ചെയ്ത ഇന്ത്യൻ സൈനികരുടെ വീരകൃത്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സ്മരണയ്ക്കായി നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ട ജസ്വന്ത് ഗഡിൽ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരു യുദ്ധ സ്മാരകം നിർമ്മിച്ചു. തവാങ്ങിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 25 കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ് ഇത്. ഇന്ത്യൻ ആർമി പോസ്റ്റിലെ സ്മാരകം തവാങ്ങിൽ നിന്ന് 52 കിലോമീറ്റർ തെക്കുകിഴക്കായും നാഷണൽ ഹൈവേ-13 ലെ ദിരാങ്-തവാങ് സെക്ഷനിൽ സെ-ല ടണലിന് വടക്കായും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
1962-ലെ ഇന്ത്യ-ചൈന യുദ്ധത്തിൽ ഒരു ഇന്ത്യൻ സൈനിക യൂണിറ്റിന് നൽകിയ ഏക യുദ്ധ ബഹുമതിയായ “ബാറ്റിൽ ഓണർ നൂറനാങ്” 4 ഗർവാൾ റൈഫിൾസിന് ലഭിച്ചു. ജസ്വന്ത്ഗഡ് യുദ്ധ സ്മാരകത്തിൽ, റൈഫിൾമാൻ ജസ്വന്ത് സിംഗ് റാവത്തിൻ്റെ കിടക്കയും യൂണിഫോമും ദിവസവും തയ്യാറാക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ദൈനംദിന ആവശ്യത്തിനുള്ള സാധനങ്ങൾ പ്രതിമയ്ക്ക് സമീപം സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം അവിടെ വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന സൈനികർ അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഡ്യൂട്ടിയിലായിരിക്കുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും സൈനികൻ ഉറങ്ങിപ്പോയാൽ, റൈഫിൾമാൻ ജസ്വന്ത് സിംഗ് അയാളെ അടിച്ച് ഉണർത്തി തൻ്റെ കർത്തവ്യം തുടരുമെന്ന് സൈന്യം വിശ്വസിക്കുന്നു !
Summary
Rifleman Jaswant Singh Rawat was a legendary Indian Army soldier who single-handedly held off the Chinese army for 72 hours during the 1962 Sino-Indian War. He was posthumously awarded the Maha Vir Chakra and is still treated as a serving officer by the army, with a dedicated memorial where his daily needs are maintained as if he were still alive.
