കേരള രാഷ്ട്രീയം എന്നും രണ്ട് മുന്നണികൾ തമ്മിലുള്ള നേർക്കുനേർ പോരാട്ടമായാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടാറുള്ളത്. ഒരു വശത്ത് ഇടത് ജനാധിപത്യ മുന്നണിയും മറുവശത്ത് കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വം നൽകുന്ന യു ഡി എഫും. ആശയപരമായി പൂർണ്ണമായും വിപരീത ദിശയിലാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഈ രണ്ട് പക്ഷങ്ങളും ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്തും ആ ചേരിതിരിവ് ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉറപ്പിക്കാൻ ശക്തമായ പ്രചാരണങ്ങൾ നടത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ വേദിയിലെ പ്രസംഗങ്ങൾക്കപ്പുറം, അധികാരം കൈമാറുന്ന നിർണ്ണായക ഘട്ടങ്ങളിൽ ഈ മുന്നണികൾ സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാടുകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ചിത്രം മാറുന്നതായി കാണാം.
കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഈ വൈരത്തിനടിയിൽ സഹകരണത്തിന്റെ ഒരു പാളിയുണ്ടെന്ന് വ്യക്തമാകും. 2004 മുതൽ 2009 വരെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിൽ ദേശീയ തലത്തിൽ ഇടതുപക്ഷം കോൺഗ്രസിനെ എതിർക്കുകയല്ല, മറിച്ച് യു.പി.എ സർക്കാരിനെ പിന്തുണച്ച് നിലനിർത്തുകയായിരുന്നു. 2ജി സ്പെക്ട്രം, കൽക്കരി അഴിമതി തുടങ്ങിയ വിവാദങ്ങൾ ഉയർന്നപ്പോഴും ഈ സഹകരണം തുടർന്നു. കേരളത്തിലെ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ തലത്തിലും ഈ ഏകോപനം പ്രകടമാണ്. 2025-ലെ തദ്ദേശ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പത്തനംതിട്ടയിലെ അയിരൂർ പഞ്ചായത്തിലും ആലപ്പുഴയിലെ തിരുവൻവണ്ടൂരിലും ബി.ജെ.പി വലിയ ഒറ്റകക്ഷിയായിട്ടും, എൽ.ഡി.എഫും യു.ഡി.എഫും കൈകോർത്ത് വോട്ട് ചെയ്ത് അവരെ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തി. ഒരു മൂന്നാം രാഷ്ട്രീയ ശക്തി ഉയർന്നു വരുമ്പോൾ പഴയ വൈര്യമെല്ലാം മറന്ന് ഈ രണ്ട് മുന്നണികളും ഒന്നിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണിത്.
നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും ഇതേ മാതൃക കാണാം. 2021-ൽ നേമം മണ്ഡലത്തിൽ ബി.ജെ.പിയെ പരാജയപ്പെടുത്തുക എന്ന പൊതുലക്ഷ്യത്തോടെ ഇരുമുന്നണികളും പ്രചാരണം കേന്ദ്രീകരിച്ചു. മഞ്ചേശ്വരത്ത് 2016-ൽ 89 വോട്ടിന്റെ ഭൂരിപക്ഷമുണ്ടായിരുന്നത് 2021-ൽ 745 ആയി വർദ്ധിച്ചതും വോട്ട് കൈമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. 2024-ലെ പൊതുതിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തിരുവനന്തപുരത്തെ മത്സരത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ഇത്തരത്തിൽ സംശയങ്ങൾക്കിടയാക്കിയിരുന്നു. ആശയപരമായ പോരാട്ടത്തേക്കാൾ ഉപരി ഇതൊരു തന്ത്രപരമായ ഏകോപനമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നതാണ് പലയിടത്തെയും വോട്ട് നിലകൾ.
തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്ക് പുറമെ, ദേശീയ വിഷയങ്ങളിലും ഇരുമുന്നണികളും ഒരേ നിലപാടാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. പൗരത്വ ഭേദഗതി നിയമം, ഏകീകൃത സിവിൽ കോഡ്, ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം എന്നിവയെ എതിർക്കുന്നതിലും, ഗവർണറുടെ പദവിയെ സംബന്ധിച്ച തർക്കങ്ങളിലും ശബരമല വിഷയത്തിലും ഇവരുടെ നിലപാടുകൾ പലപ്പോഴും സമാനമാണ്. ഇത് ആശയപരമായ ബോധ്യത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഏകോപനമായി മാറുന്നു.
ഭരണരംഗത്തും വലിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമാണ്. എൽ.ഡി.എഫ് സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് മരുന്ന് വിതരണക്കാർക്ക് നൽകാനുള്ള 693 കോടിയുടെ കുടിശ്ശികയും കോട്ടയം മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ കെട്ടിടം തകർന്ന് മരണം സംഭവിച്ചതും വലിയ വീഴ്ചകളായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെടുന്നു. അഴിമതി ആരോപണങ്ങളും നിരീക്ഷണ ക്യാമറ വിവാദങ്ങളും സർക്കാരിനെ പ്രതിക്കൂട്ടിലാക്കി. എന്നാൽ യു.ഡി.എഫ് കാലത്തെ സ്ഥിതിയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ആരോഗ്യമേഖലയിലെ ക്രമക്കേടുകളും ബാർ കോഴ വിവാദവും പാലാരിവട്ടം പാലം തകർന്നതും അവരുടെ ഭരണത്തിലെ പരാജയങ്ങളായിരുന്നു. തൊഴിലില്ലായ്മ പരിഹരിക്കുന്നതിലും മാലിന്യ സംസ്കരണം, ജലവിതരണം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നതിലും ഇരുമുന്നണികളും ഒരേപോലെ പരാജയപ്പെടുന്ന കാഴ്ചയാണ് കേരളം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
കുടുംബവാഴ്ചയും പരസ്യങ്ങൾക്കായി പൊതുപണം ചെലവഴിക്കുന്നതും ഇരുപക്ഷത്തും ഒരുപോലെ തുടരുന്നു. എൽ.ഡി.എഫ് വാർഷികാഘോഷങ്ങൾക്കായി 25.91 കോടി ചെലവാക്കിയപ്പോൾ മുൻപ് യു.ഡി.എഫ് 68 കോടിയോളം രൂപ ഇത്തരത്തിൽ ചെലവിട്ടിട്ടുണ്ട്. പിൻവാതിൽ നിയമനങ്ങളും ബന്ധുനിയമനങ്ങളും രണ്ട് ഭരണകാലത്തും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന പരാതികളാണ്.
ചുരുക്കത്തിൽ, കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയം രണ്ട് വിരുദ്ധ ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമല്ല, മറിച്ച് നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ ഘടന മാറ്റമില്ലാതെ നിലനിർത്താൻ രണ്ട് മുന്നണികൾ മാറി മാറി ഭരിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയാണ്. അധികാരം ഭീഷണിയിലാകുമ്പോൾ സഹകരിക്കുകയും അല്ലാത്തപ്പോൾ വൈര്യം അഭിനയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ രീതി, കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ ചേരിതിരിവ് എത്രത്തോളം യഥാർത്ഥമാണ് എന്ന ചോദ്യം വോട്ടർമാർക്കിടയിൽ ഉയർത്തുന്നു.
