ആണവ ചരിത്രത്തിലെ മനുഷ്യരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ ഏറ്റവും ദാരുണവും ഭയാനകവുമായ വിവരണങ്ങളിലൊന്നാണ് ഹിസാഷി ഓച്ചിയുടെ കഥ. 1999 സെപ്തംബർ 30-ന് ജപ്പാനിലെ ടോകൈമുറ ആണവ കേന്ദ്രത്തിലെ സാങ്കേതിക വിദഗ്ധനായ ഓച്ചി രണ്ട് സഹപ്രവർത്തകർക്കൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടെ ഗുരുതരമായ അപകടത്തിൽ പെട്ടു.(Hisashi Ouchi the greatest victim of radiation )
സമയവും പ്രയത്നവും ലാഭിക്കുന്നതിനായി സ്ഥാപിത സുരക്ഷാ പ്രോട്ടോക്കോളുകൾ മറികടന്ന് ടീം സ്വമേധയാ യുറേനിയം ലായനി കലർത്തുകയായിരുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്കിടെ, അവർ കണ്ടെയ്നറിലേക്ക് വളരെയധികം യുറേനിയം ചേർത്തു. അനിയന്ത്രിതമായ ന്യൂക്ലിയർ ചെയിൻ പ്രതികരണത്തിന് ഇത് കാരണമായി. ചെറൻകോവ് റേഡിയേഷൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരു തിളങ്ങുന്ന നീല ഫ്ലാഷ് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഇത് വലിയ തോതിലുള്ള വികിരണത്തിൻ്റെ പ്രകാശനത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തി. പ്രതികരണത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്ത് നിന്നിരുന്ന ഓച്ചി, സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത 17 സിവേർട്ടുകൾ ആഗിരണം ചെയ്തു. മാരകമായ 4-5 സീവേർട്ടുകൾക്കപ്പുറം ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും ഉയർന്ന ഡോസ് ആയിരുന്നു ഇത്.
റേഡിയേഷൻ്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പെട്ടെന്നുള്ളതും വിനാശകരവുമായിരുന്നു. ഇതിൻ്റെ ആഘാതം ശരീരം വഹിച്ചതിനാൽ ഓച്ചിക്ക് തീവ്രമായ ഛർദ്ദി, തലകറക്കം എന്നിവ അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. റേഡിയേഷൻ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ശരീരത്തിൻ്റെ സെല്ലുലാർ ഘടനയുടെ ബ്ലൂപ്രിൻ്റായ ഡിഎൻഎയെ നശിപ്പിച്ചു, പ്രതിരോധ സംവിധാനത്തെ ഇല്ലാതാക്കി. നശിച്ചുപോയ കോശങ്ങളെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ ശരീരത്തിന് കഴിവില്ലായിരുന്നു.
ഹിസാഷിയുടെ ചർമ്മത്തിൻ്റെ വലിയ ഭാഗങ്ങൾ അടർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങി. ആന്തരിക അവയവങ്ങൾ പരാജയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ഉടൻ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ടോക്കിയോ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു. അവിടെ ഡോക്ടർമാർ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അഭൂതപൂർവമായ ശ്രമത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. റേഡിയേഷൻ വിഷബാധയുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാൻ സ്റ്റെം സെൽ ട്രാൻസ്പ്ലാൻറ്, സ്കിൻ ഗ്രാഫ്റ്റുകൾ, രക്തപ്പകർച്ച എന്നിവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പരീക്ഷണാത്മക ചികിത്സകൾ അവർ ഉപയോഗിച്ചു. എന്നിരുന്നാലും, കേടുപാടുകൾ വളരെ വ്യാപകമായിരുന്നു. ഹിസാഷിയുടെ ശരീരം ഇനി വീണ്ടെടുക്കാൻ പ്രാപ്തമല്ല എന്നവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി മാറിയപ്പോൾ ഓച്ചിയുടെ നില വഷളായി. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പേശികൾ ശിഥിലമായി. ഇത് അസംസ്കൃതവും തുറന്നതുമായ ടിഷ്യു മാത്രം അവശേഷിപ്പിച്ചു. ആന്തരികാവയവങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി അടഞ്ഞുതുടങ്ങി. ലൈഫ് സപ്പോർട്ട് മെഷീനുകളിലൂടെയും ഡോസ് കൂടിയ മരുന്നുകളിലൂടെയും അദ്ദേഹത്തെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തി. താൻ സഹിച്ച വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നുവെന്നും തനിക്ക് ഇനി കഷ്ടപ്പാടുകൾ സഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും പറഞ്ഞ ഹിസാഷി, തന്നെ മരിക്കാൻ അനുവദിക്കണമെന്ന് ഡോക്ടർമാരോട് കേണപേക്ഷിച്ചു.
അഭ്യർത്ഥിച്ചിട്ടും, മെഡിക്കൽ സംഘം അദ്ദേഹത്തെ ജീവനോടെ നിലനിർത്താൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭാഗികമായി ഒരു മെഡിക്കൽ മുന്നേറ്റത്തിനായുള്ള പ്രതീക്ഷയും ഭാഗികമായി അത്തരം തീവ്രമായ റേഡിയേഷൻ എക്സ്പോഷറിൻ്റെ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഡാറ്റ ശേഖരിക്കാനും ഈ കേസ് അവരെ സഹായിച്ചിരുന്നു.
ഈ തീരുമാനം തീവ്രമായ ധാർമ്മിക സംവാദങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ആയുസ്സ് നീട്ടുന്നത് മനുഷ്യത്വരഹിതമാണെന്ന് വിമർശകർ വാദിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ ഇത് ശാസ്ത്രീയ ധാരണയുടെ അനിവാര്യമായ അന്വേഷണമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. 83 വേദനാജനകമായ ദിവസങ്ങൾ, മനുഷ്യൻ്റെ സഹനത്തിൻ്റെ അതിരുകൾ ലംഘിച്ചുകൊണ്ട് ഓച്ചിയുടെ ശരീരം കൂടുതൽ വഷളായി. അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നിലധികം ഹൃദയസ്തംഭനങ്ങൾ അനുഭവപ്പെട്ടു, ഓരോ തവണയും മെഡിക്കൽ സംഘം അദ്ദേഹത്തെ പുനർജ്ജീവിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അവസ്ഥ വളരെ മോശമായിത്തീർന്നു. ഹിസാഷിയെ ഇനി മനുഷ്യനായി തിരിച്ചറിയുക സാധ്യമല്ല. പകരം അവൻ്റെ ശരീരം റേഡിയേഷൻ ബാധിച്ച ഒരു ഷെല്ലായി മാറി.
ഒടുവിൽ, 1999 ഡിസംബർ 21-ന്, മൂന്നാം തവണയും ഹൃദയം നിലച്ചതിനെത്തുടർന്ന്, മെഡിക്കൽ സംഘം പുനർ-ഉത്തേജന ശ്രമങ്ങൾ നിർത്തി. ഓച്ചി മൾട്ടി-ഓർഗൻ പരാജയത്തിന് കീഴടങ്ങി. ന്യൂക്ലിയർ എനർജി തെറ്റായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൻ്റെ വിനാശകരമായ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചും, നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന മെഡിക്കൽ ഇടപെടലുകളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള അഗാധമായ ധാർമ്മിക ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്ന വേദനാജനകമായ ഒരു പരീക്ഷണത്തിൻ്റെ അന്ത്യം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മരണം അടയാളപ്പെടുത്തി.
റേഡിയേഷൻ എക്സ്പോഷറിൻ്റെ വിനാശകരമായ അനന്തരഫലങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആണവ വസ്തുക്കൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഹിസാഷി ഓച്ചിയുടെ കഥ ഒരു ഭീകരമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി തുടരുന്നു. ഇത് മെഡിക്കൽ എത്തിക്സിലെ ഒരു ശോചനീയമായ പഠനമായി വർത്തിക്കുന്നു. അമിതമായ കഷ്ടപ്പാടുകളുടെ മുഖത്ത് ജീവൻ സംരക്ഷിക്കാൻ ശാസ്ത്രം എത്രത്തോളം പോകണമെന്ന ചോദ്യം ഇത് ഉയർത്തുന്നു..