1989 നും 1990 നും ഇടയിൽ ഫ്ലോറിഡയിൽ ഏഴ് പുരുഷന്മാരെ കൊലപ്പെടുത്തിയതിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ട സീരിയൽ കില്ലർ എയ്ലിൻ വുർനോസ്, 2002 ലെ വധശിക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പ് ഒരു അവസാന അഭിമുഖം നൽകി. നിക്ക് ബ്രൂംഫീൽഡ് നടത്തിയ അഭിമുഖത്തിൽ അവളുടെ മാനസിക അസ്ഥിരത, ഭ്രാന്ത്, ജയിൽ ജീവനക്കാരുടെ ദുരുപയോഗം എന്നിവ ഐലീൻ വെളിപ്പെടുത്തി. (Aileen Wuornos the brutal serial killer )
ഐലീൻ കരോൾ വൂർണോസ് പിറ്റ്മാൻ ഒരു അമേരിക്കൻ സീരിയൽ കില്ലർ ആയിരുന്നു. ഫ്ലോറിഡയിലെ ഹൈവേകളിൽ തെരുവ് വേശ്യാവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടുന്നതിനിടെ, അവർ തൻ്റെ 7 പുരുഷ ക്ലയൻറുകളെ കൊലപ്പെടുത്തി.
തൻറെ ക്ലയൻറുകൾ തന്നെ ബലാത്സംഗം ചെയ്യുകയോ ബലാത്സംഗം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നും, പുരുഷന്മാരുടെ കൊലപാതകങ്ങൾ സ്വയം പ്രതിരോധത്തിനായിട്ടാണ് നടത്തിയതെന്നും വൂർണോസ് അവകാശപ്പെട്ടു. ആറ് കൊലപാതകങ്ങൾക്ക് വൂർണോസിന് വധശിക്ഷ വിധിച്ചു. ഫ്ലോറിഡയിൽ വധശിക്ഷയ്ക്ക് 10 വർഷത്തിലധികം ചെലവഴിച്ചതിന് ശേഷം 2002 ഒക്ടോബർ 9 ന് മാരകമായ കുത്തിവയ്പ്പിലൂടെ അവരെ വധിച്ചു.
വൂർണോസ് ഒരിക്കലും തൻ്റെ പിതാവിനെ കണ്ടിട്ടില്ല. 1967-ൽ, ഏഴ് വയസ്സുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി ബലാത്സംഗം ചെയ്തതിന് ലിയോ പിറ്റ്മാന് ജീവപര്യന്തം തടവ് ശിക്ഷ വിധിച്ചു. പിറ്റ്മാന് സ്കീസോഫ്രീനിയ ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി. 1969 ജനുവരി 30-ന് അയാൾ ജയിലിൽ തൂങ്ങിമരിച്ചു. 1960 ജനുവരിയിൽ, വൂർണോസിന് ഏകദേശം നാല് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, അമ്മയായ ഡയാൻ തൻ്റെ കുട്ടികളെ മാതാപിതാക്കളുടെ അടുത്ത് ഉപേക്ഷിച്ചു. ലോറി, ബ്രിട്ട വുർണോസ് എന്നിവർ കടുത്ത മദ്യപാനികളായിരുന്നു. 1960 മാർച്ച് 18-ന് കീത്തിനെയും ഐലീനെയും നിയമപരമായി ഇവർ ദത്തെടുത്തു. ഫിൻലാൻഡിലെ ലിയിൽ ജനിച്ച ഫിന്നിഷ് അമേരിക്കക്കാരായിരുന്നു ലോറിയും ബ്രിട്ടയും. ഇവർ പിന്നീട് മിഷിഗണിലേക്ക് താമസം മാറി.
11 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, സിഗരറ്റ്, മയക്കുമരുന്ന്, ഭക്ഷണം എന്നിവയ്ക്ക് പകരമായി വൂർണോസ് സ്കൂളിൽ ലൈംഗിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. അവൾ തൻ്റെ സഹോദരനോടൊപ്പം ലൈംഗിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്നു. മദ്യപനായ മുത്തച്ഛൻ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പോൾ തന്നെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കുകയും മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നുവെന്ന് വൂർണോസ് പറഞ്ഞു. അവളെ അടിക്കുന്നതിനുമുമ്പ്, അയാൾ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുമായിരുന്നു. 1970-ൽ, 14 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, ഒരു കുടുംബ സുഹൃത്ത് ബലാത്സംഗം ചെയ്തതിനെ തുടർന്ന് അവൾ ഗർഭിണിയായി.
1971 മാർച്ച് 23-ന് അവിവാഹിതരായ അമ്മമാർക്കുള്ള ഒരു വീട്ടിൽ വൂർണോസ് ഒരു ആൺകുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചു, കുട്ടിയെ ദത്തെടുക്കാൻ നൽകി. മകൻ ജനിച്ച് കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, മുത്തശ്ശിയുടെ കരൾ തകരാറിലായ അതേ സമയത്താണ് അവൾ സ്കൂൾ വിട്ടത്. വൂർണോസിന് 15 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ, അവളുടെ മുത്തച്ഛൻ അവളെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി, അവൾ പഴയ വീടിനടുത്തുള്ള കാട്ടിൽ താമസിക്കാൻ തുടങ്ങി, വേശ്യാവൃത്തിയിലൂടെ സ്വയം പോറ്റി.
12 മാസത്തിനുള്ളിൽ വൂർണോസ് ഏഴ് പുരുഷന്മാരെ കൊലപ്പെടുത്തി. പുരുഷന്മാരെല്ലാം 40 നും 65 നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള മോട്ടോർ വാഹന യാത്രക്കാരായിരുന്നു.
51 വയസുകാരനായ റിച്ചാർഡ് ചാൾസ് മല്ലോറി എന്ന ക്ലിയർവാട്ടറിലെ ഇലക്ട്രോണിക്സ് സ്റ്റോർ ഉടമയെ അവൾ കൊലപ്പെടുത്തിയത് നവംബർ 30, 1989നാണ്. ലൈംഗിക സേവനങ്ങൾക്കായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രദേശത്തേക്ക് മല്ലോറി തന്നെ കൊണ്ടുപോയി മർദ്ദിക്കുകയും ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന് വൂർണോസ് അവകാശപ്പെട്ടു. വൂർണോസിൻ്റെ ആദ്യ ഇരയാണ് മല്ലോറി. സ്വയം പ്രതിരോധത്തിനായി മല്ലോറിയെ കൊലപ്പെടുത്തിയതായി അവർ അവകാശപ്പെട്ടു. പിന്നീട്, മല്ലോറി മുമ്പ് മേരിലാൻഡിൽ ബലാത്സംഗശ്രമത്തിന് ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്ന് അറിയപ്പെട്ടു. വിചാരണയ്ക്ക് വരുന്നതുവരെ ഐലീൻ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, ടൈറിയ ഒരിക്കലും തന്നോട് ഇക്കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ അവകാശപ്പെട്ടു. കൊലപാതകത്തിന് രണ്ട് ദിവസത്തിന് ശേഷം, ഒരു വോളൂസിയ കൗണ്ടി ഡെപ്യൂട്ടി ഷെരീഫ് മല്ലോറിയുടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട വാഹനം കണ്ടെത്തി. ഡിസംബർ 13 ന്, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മൃതദേഹം നിരവധി മൈലുകൾ അകലെ ഒരു വനപ്രദേശത്ത് കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന് നിരവധി തവണ വെടിയേറ്റിരുന്നു. ഇടത് ശ്വാസകോശത്തിലേക്കുള്ള രണ്ട് വെടിയുണ്ടകളാണ് മരണകാരണമെന്ന് കണ്ടെത്തി.
ഡേവിഡ് ആൻഡ്രൂ സ്പിയേഴ്സ്, വയസ്സ് 47, വിൻറർ ഗാർഡനിലെ നിർമ്മാണ തൊഴിലാളി. 1990 മെയ് 19 മുതൽ അദ്ദേഹത്തെ കാണാതായതായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. 1990 ജൂൺ 1 ന്, സിട്രസ് കൗണ്ടിയിലെ യുഎസ് 19 ന് സമീപം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നഗ്നമായ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. ഇയാൾക്ക് പിസ്റ്റൾ ഉപയോഗിച്ച് ആറ് തവണ വെടിയേറ്റിരുന്നു.
ചാൾസ് എഡ്മണ്ട് കാർസ്കാഡൻ, വയസ്സ് 40, പാർട്ട് ടൈം റോഡിയോ തൊഴിലാളി (കൊലപാതകം നടന്ന തീയതി: മെയ് 31, 1990). 1990 ജൂൺ 6 ന് പാസ്കോ കൗണ്ടിയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. 22 കാലിബർ ആയുധം ഉപയോഗിച്ച് ഒമ്പത് തവണ വെടിയേറ്റിരുന്നു. മൃതദേഹം ഒരു ഇലക്ട്രിക് പുതപ്പിൽ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. കണ്ടെത്തുമ്പോൾ അത് വളരെ മോശമായി അഴുകിയ നിലയിലായിരുന്നു. കാർസ്കാഡൻ്റെ കാർ വൂർണോസിൻ്റെ കൈവശം ഉണ്ടെന്ന് സാക്ഷികൾ കണ്ടു. കാർസ്കാഡൻറേതാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു തോക്കും വൂർണോസ് പണയം വച്ചിരുന്നു.
65 വയസ്സുള്ള പീറ്റർ എബ്രഹാം സീംസ്, വിരമിച്ച വ്യാപാരി നാവികൻ. 1990 ജൂണിൽ, സീംസ് ഫ്ലോറിഡയിലെ ജൂപ്പിറ്ററിൽ നിന്ന് അർക്കൻസാസിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. 1990 ജൂലൈ 4 ന് ഫ്ലോറിഡയിലെ ഓറഞ്ച് സ്പ്രിംഗ്സിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കാർ കണ്ടെത്തി. മൂറും വൂർണോസും കാർ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് കാണപ്പെട്ടു, അകത്തെ വാതിൽ ഹാൻഡിൽ വൂർണോസിൻ്റെ കൈപ്പടയും കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മൃതദേഹം ഒരിക്കലും കണ്ടെത്തിയില്ല.
ഫ്ലോറിഡയിലെ ഒകാലയിൽ നിന്നുള്ള സോസേജ് വിൽപ്പനക്കാരനായ ട്രോയ് യൂജിൻ ബറസ്, വയസ്സ് 50. 1990 ജൂലൈ 31 ന് അദ്ദേഹത്തെ കാണാതായതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു. 1990 ഓഗസ്റ്റ് 4 ന്, മരിയോൺ കൗണ്ടിയിലെ സ്റ്റേറ്റ് റോഡ് 19 ലെ ഒരു വനപ്രദേശത്ത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന് രണ്ടുതവണ വെടിയേറ്റിരുന്നു.
ചാൾസ് റിച്ചാർഡ് "ഡിക്ക്" ഹംഫ്രീസ്, വയസ്സ് 56, വിരമിച്ച യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് എയർഫോഴ്സ് മേജർ, മുൻ സംസ്ഥാന ബാലപീഡന അന്വേഷകൻ, മുൻ പോലീസ് മേധാവി (കൊലപാതകം നടന്ന തീയതി: സെപ്റ്റംബർ 11, 1990). 1990 സെപ്റ്റംബർ 12 ന്, മരിയോൺ കൗണ്ടിയിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. പൂർണ്ണമായും വസ്ത്രം ധരിച്ചിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ തലയിലും ശരീരത്തിലും ഏഴ് തവണ വെടിയേറ്റിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കാർ സുവാനി കൗണ്ടിയിൽ നിന്ന് കണ്ടെത്തി
വാൾട്ടർ ഗിനോ അൻറോണിയോ, വയസ്സ് 61, ട്രക്കർ, സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡ്, റിസർവ് പോലീസ് ഓഫീസർ. 1990 നവംബർ 19 ന്, ഡിക്സി കൗണ്ടിയിലെ ഒരു വിദൂര മരംമുറിക്കൽ റോഡിന് സമീപം അൻറോണിയോയുടെ ഏതാണ്ട് നഗ്നമായ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന് നാല് തവണ വെടിയേറ്റിരുന്നു. അഞ്ച് ദിവസത്തിന് ശേഷം, ബ്രെവാർഡ് കൗണ്ടിയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കാർ കണ്ടെത്തി.
ഫ്ലോറിഡ ഡിപ്പാർട്ട്മെൻറ് ഓഫ് കറക്ഷൻസ് ബ്രോവാർഡ് കറക്ഷണൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷൻ (ബിസിഐ) വൂർണോസിനെ തടവിലാക്കി. തുടർന്ന് വധശിക്ഷയ്ക്കായി ഫ്ലോറിഡ സ്റ്റേറ്റ് ജയിലിലേക്ക് മാറ്റി. 1996-ൽ യു.എസ്. സുപ്രീം കോടതിയിലേക്കുള്ള അവരുടെ അപ്പീൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടു. 2001-ൽ ഫ്ലോറിഡ സുപ്രീം കോടതിയിൽ സമർപ്പിച്ച ഒരു ഹർജിയിൽ, തൻ്റെ നിയമോപദേശകനെ പിരിച്ചുവിടാനും തീർപ്പുകൽപ്പിക്കാത്ത എല്ലാ അപ്പീലുകളും അവസാനിപ്പിക്കാനുമുള്ള തൻ്റെ ഉദ്ദേശ്യം അവർ വ്യക്തമാക്കി. "ഞാൻ ആ പുരുഷന്മാരെ കൊന്നു", അവൾ എഴുതി, "ഐസ് പോലെ തണുത്ത അവരെ കൊള്ളയടിച്ചു. ഞാൻ വീണ്ടും അത് ചെയ്യും. എന്നെ ജീവനോടെ നിലനിർത്താൻ ഒരു സാധ്യതയുമില്ല, കാരണം ഞാൻ വീണ്ടും കൊല്ലും. എൻ്റെ ശരീരത്തിൽ വെറുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്നു." അത്തരമൊരു അഭ്യർത്ഥന നടത്താൻ അവൾക്ക് മാനസികമായി കഴിവില്ലെന്ന് അവളുടെ അഭിഭാഷകർ വാദിച്ചപ്പോൾ, അവൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമെന്ന് വൂർണോസ് തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു, കോടതി നിയമിച്ച മനോരോഗ വിദഗ്ധരുടെ ഒരു പാനൽ അത് സമ്മതിച്ചു.
2002-ൽ, ജയിൽ മേട്രൺമാർ തൻ്റെ ഭക്ഷണത്തിൽ അഴുക്ക്, ഉമിനീർ, മൂത്രം എന്നിവ കലർത്തിയതായി വൂർണോസ് ആരോപിച്ചു. "എന്നെ ആത്മഹത്യയുടെ വക്കിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതാണ്" ഇതെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു. ജയിൽ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്കിടയിൽ നടന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ താൻ കേട്ടതായി അവർ പറഞ്ഞു.
വധശിക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പുള്ള ആഴ്ചകളിൽ, വൂർണോസ് ഡോക്യുമെന്ററി നിർമ്മാതാവ് നിക്ക് ബ്രൂംഫീൽഡിന് നിരവധി അഭിമുഖങ്ങൾ നൽകി, "ദൈവത്തെയും യേശുവിനെയും മാലാഖമാരെയും അതിനപ്പുറമുള്ള എന്തിനേയും കാണാൻ കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു" എന്ന് സംസാരിച്ചു. അവളുടെ അവസാന അഭിമുഖത്തിൽ, ബിസിഐയിൽ അവൾ മാനസികമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടു" എന്നും "സോണിക്ക് മർദ്ദം" അവളുടെ തല തകർത്തുവെന്നും അവൾ വീണ്ടും ആരോപിച്ചു. ഭക്ഷ്യവിഷബാധയും മറ്റ് ദുരുപയോഗങ്ങളും വഷളായി, അവൾ പരാതിപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം, തന്നെ ഭ്രാന്തിയാക്കാൻ വേണ്ടി ശ്രമിക്കപ്പെട്ടാതായി അവൾ പറഞ്ഞു. ഒടുക്കം അഭിമുഖം നടത്തുന്നയാളുടെ നേരെയും അവൾ തിരിഞ്ഞു
വൂർണോസിൻ്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തായ ഡോൺ ബോട്ട്കിൻസ് പിന്നീട് ബ്രൂംഫീൽഡിനോട് പറഞ്ഞത് അവളുടെ വാക്കാലുള്ള അധിക്ഷേപം സമൂഹത്തിനും മാധ്യമങ്ങൾക്കും നേരെയായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന് നേരെയല്ല എന്നാണ്.
മാരകമായ കുത്തിവയ്പ്പിലൂടെയുള്ള വൂർണോസിൻ്റെ വധശിക്ഷ 2002 ഒക്ടോബർ 9 ന് നടന്നു. 20 ഡോളറിൽ താഴെ വിലയുള്ള തൻ്റെ അവസാന ഭക്ഷണം അവൾ നിരസിച്ചു, പകരം ഒരു കപ്പ് കാപ്പി തിരഞ്ഞെടുത്തു. താൻ തിരിച്ചുവരുമെന്നാണ് അവർ പറഞ്ഞത്. അന്ന് രാവിലെ 9:47 ന് അവർ മരിച്ചു. 1976 ലെ യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ് സുപ്രീം കോടതി വിധിക്ക് ശേഷം വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയയാകുന്ന ഫ്ലോറിഡയിലെ രണ്ടാമത്തെയും യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ പത്താമത്തെയും സ്ത്രീയായിരുന്നു അവർ.
മരണശേഷം, വൂർണോസിന്റെ മൃതദേഹം സംസ്കരിച്ചു. വൂർണോസിൻ്റെ ചിതാഭസ്മം അവരുടെ ജന്മനാടായ മിഷിഗണിലെ ഒരു മരത്തിനടിയിൽ വിതറി. അവരുടെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത് ഡോൺ ബോട്ട്കിൻസ്. വൂർണോസിൻ്റെ അഭ്യർത്ഥനപ്രകാരം, നതാലി മർച്ചൻറിൻ്റെ ടൈഗർലില്ലി (1995) എന്ന ആൽബത്തിലെ "കാർണിവൽ" എന്ന ഗാനം അവരുടെ ശവസംസ്കാര ചടങ്ങിൽ പ്ലേ ചെയ്തു. വൂർണോസ് മരണശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ട സമയത്ത് ഈ ആൽബം കേൾക്കാൻ മണിക്കൂറുകളോളം ചെലവഴിച്ചിരുന്നു. ഇതിനെക്കുറിച്ച് മർച്ചൻറ് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, നിക്ക് ബ്രൂംഫീൽഡിൻ്റെ ക്യുമെന്ററിയായ ഐലീൻ: ലൈഫ് ആൻഡ് ഡെത്ത് ഓഫ് എ സീരിയൽ കില്ലറിൻ്റെ (2003) സമാപന ക്രെഡിറ്റുകളിൽ ഈ ഗാനം ഉപയോഗിക്കാൻ അവർ അനുമതി നൽകി.