ഇറ്റലിയുടെയും ഓസ്ട്രിയയുടെയും അതിർത്തി പങ്കിടുന്ന ആൽപ്സ് പർവതനിരകളുടെ താഴ്വരയിൽ, ആകാശത്തിന്റെ നീലിമയെ വെല്ലുന്ന തെളിനീരുമായി റേസിയ തടാകം വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്നു. മഞ്ഞുമൂടിയ മലനിരകൾക്ക് നടുവിൽ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന ഈ തടാകത്തിന് മധ്യത്തിൽ, വെള്ളത്തിന് മുകളിലേക്ക് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ഒരു പഴയ പള്ളി ഗോപുരമുണ്ട്. ഏതൊരു സഞ്ചാരിയെയും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇത്. പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ വാസ്തുവിദ്യ വിളിച്ചോതുന്ന കല്ലുകൾ കൊണ്ട് പണിത ആ ഗോപുരം, ആഴങ്ങളിലെ ഏതോ രഹസ്യത്തിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്മാരകമാണ്.
ഈ മനോഹരമായ കാഴ്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട ചരിത്രമുണ്ട്. ശാന്തമായ ആ ഓളപ്പരപ്പിന് താഴെ ഒരു കാലത്ത് ചിരിയും കളിയും നിറഞ്ഞ ഒരു ഗ്രാമം തന്നെ അന്ത്യനിദ്ര കൊള്ളുന്നുണ്ട്. പുരോഗതിയുടെയും അധികാരികളുടെയും നിർബന്ധബുദ്ധിക്ക് മുന്നിൽ ഹോമിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയുടെ കണ്ണുനീരും, തകർക്കപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളും ആ തടാകത്തിലെ ഓരോ തുള്ളി വെള്ളത്തിലുമുണ്ട്. കേവലം ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രം എന്നതിലുപരി, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നിഗൂഢമായ പ്രേതനഗരങ്ങളിൽ ഒന്നായി കുറോൺ മാറിയത് എങ്ങനെയാണെന്ന തിരച്ചിൽ നമ്മെ എത്തിക്കുന്നത് വഞ്ചനയുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും വിചിത്രമായ ഒരു ചരിത്രത്തിലേക്കാണ്.
കുറോൺ ഗ്രാമത്തിന്റെ ദുരന്ത കഥ
പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ട് മുതൽ മനുഷ്യവാസം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പുരാതന ഗ്രാമമായിരുന്നു കുറോൺ (Curon). ഏകദേശം ആയിരത്തോളം മനുഷ്യർ താമസിച്ചിരുന്ന ഈ ഗ്രാമം അതിന്റെ കാർഷിക സമൃദ്ധിക്കും കന്നുകാലി വളർത്തലിനും പേരുകേട്ടതായിരുന്നു. ഇറ്റലിയുടെ ഭാഗമാണെങ്കിലും ജർമ്മൻ ഭാഷ സംസാരിച്ചിരുന്ന ഒരു സവിശേഷ സംസ്കാരമായിരുന്നു ഇവിടുത്തേത്.
1920-കളിൽ തന്നെ കുറോൺ ഗ്രാമ പ്രദേശത്ത് ഒരു വമ്പൻ അണക്കെട്ട് നിർമ്മിക്കാനുള്ള പദ്ധതികൾ അധികൃതർ ആസൂത്രണം ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം കാരണം ഈ നീക്കം കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് തടസ്സപ്പെട്ടു. രണ്ട് സ്വാഭാവിക തടാകങ്ങളെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ച് ഒരു വമ്പൻ കൃത്രിമ ജലാശയം നിർമ്മിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഈ പദ്ധതിയുടെ ലക്ഷ്യം. യുദ്ധാനന്തരം, 1950-കളിൽ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനം വർദ്ധിപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഗ്രാമത്തെ ഒന്നാകെ ഒഴിപ്പിക്കാനുള്ള നീക്കം സർക്കാർ ശക്തമാക്കി. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വീടുകളും പള്ളികളും കൃഷിയിടങ്ങളും ഇല്ലാതാകുമെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ കുറോൺ നിവാസികൾ ഈ നീക്കത്തെ ശക്തമായി എതിർത്തു. അവർ തെരുവിലിറങ്ങി പ്രതിഷേധിച്ചു, തങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകം സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് അന്നത്തെ പോപ്പിന് കത്തുകൾ എഴുതി.
എന്നാൽ, നിർമ്മാണ കമ്പനിയുടെയും സർക്കാരിന്റെയും ധാർഷ്ട്യത്തിന് മുന്നിൽ ആ സാധാരണക്കാരുടെ ശബ്ദം നിഷ്പ്രഭമായി. ഒഴിപ്പിക്കൽ നടപടികൾ തികച്ചും ഏകപക്ഷീയമായിരുന്നു. ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ തങ്ങളുടെ സ്വത്തുക്കൾക്ക് നിസ്സാരമായ തുക നഷ്ടപരിഹാരം നൽകി അധികൃതർ ഗ്രാമവാസികളെ കുറോണിൽ നിന്നും ആട്ടിയകറ്റി. കുടിയൊഴിപ്പിക്കപ്പെട്ട ആയിരത്തോളം പേർക്ക് അവരുടെ പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ മണ്ണും വീടും ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു. കുടുംബങ്ങൾ ചിതറിക്കപ്പെട്ടു, പലർക്കും താൽക്കാലിക തമ്പുകളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കേണ്ടി വന്നു. ഈ ഗ്രാമത്തെ വെള്ളത്തിനടിയിലാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് കെട്ടിടങ്ങൾ തകർക്കുന്ന ദൃശ്യം നിസ്സഹായരായി നോക്കിനിൽക്കാനേ ആ ഗ്രാമവാസികൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു. കുറോണിന്റെ ചരിത്രം തന്നെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ആ ക്രൂരമായ ഒഴിപ്പിക്കൽ ഇന്നും ഒരു വലിയ ഭരണകൂട വഞ്ചനയായി ചരിത്രത്തിൽ അവശേഷിക്കുന്നു. 163 വീടുകളും നൂറുകണക്കിന് കൃഷിയിടങ്ങളും നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള പള്ളിയും അധികൃതർ സ്ഫോടകവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് തകർത്തു. നാട്ടുകാരുടെ ശക്തമായ പ്രതിഷേധങ്ങളെ അവഗണിച്ച് പുരോഗതിക്ക് വേണ്ടി ആ ഗ്രാമത്തെ അവർ വെള്ളത്തിനടിയിലാക്കി.
കുറോണിനെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുന്ന ഏറ്റവും ഭയാനകമായ കഥ അവിടത്തെ പള്ളിമണികളെ കുറിച്ചാണ്. കൊടുംതണുപ്പുള്ള ശീതകാല രാത്രികളിൽ, തടാകം മഞ്ഞുകട്ടയായി മാറുമ്പോൾ ആ പള്ളിഗോപുരത്തിൽ നിന്ന് മണിനാദം മുഴങ്ങാറുണ്ടെന്ന് നാട്ടുകാർ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ ചരിത്രരേഖകൾ പ്രകാരം, ഗ്രാമം വെള്ളത്തിനടിയിലാകുന്നതിന് ആറ് ദിവസം മുമ്പ് ആ മണികൾ പള്ളിയിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്തിരുന്നു. എങ്കിൽ പിന്നെ ആര് മുഴക്കുന്ന മണികിലുക്കമാണ് ശൈത്യകാലത്ത് കേൾക്കുന്നത്? ഈ രഹസ്യം തേടി ഇന്നും നിരവധി സഞ്ചാരികൾ ഇവിടെക്ക് എത്തുന്നു.
2021-ൽ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾക്കായി റേസിയ തടാകത്തിലെ വെള്ളം വറ്റിച്ചപ്പോൾ, 71 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കുറോൺ ഗ്രാമം വീണ്ടും പുറത്തുവന്നു. തകർന്നടിഞ്ഞ വീടുകളുടെ തറകളും, പടവുകളും, പഴയ ചുവരുകളും കണ്ടപ്പോൾ അത് ഒരു പ്രേതനഗരം പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. വർഷങ്ങളോളം വെള്ളത്തിനടിയിൽ കിടന്നിട്ടും ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ നൽകിയ ദൃശ്യം ലോകത്തെ ഞെട്ടിച്ചു.
ഇന്ന് കുറോൺ ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രമാണ്. ചിത്രങ്ങൾ പകർത്താൻ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഇവിടെ വരുന്നു. എന്നാൽ അവിടത്തെ പഴയ തലമുറയ്ക്ക് ആ ഗോപുരം വെറുമൊരു കാഴ്ചയല്ല, അതൊരു വലിയ വഞ്ചനയുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന്റെയും അടയാളമാണ്. തടാകത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ഇന്നും കുറോൺ ഗ്രാമവാസികളുടെ തേങ്ങലുകൾ ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഏറെയാണ്.
The village of Curon was intentionally submerged in 1950 to create the artificial Lake Resia for hydroelectric power, despite desperate protests from its residents. Over 160 homes and centuries of history were destroyed, leaving only a 14th-century church steeple rising poignantly above the water's surface. Today, the site remains a haunting monument to a displaced community, fueled by local legends of phantom church bells ringing from the depths.